Injun 1 – amerykański satelita naukowy zbudowany przez University of Iowa. Miał on badać ziemskie pasy radiacyjne, zorze polarne i inne zjawiska geofizyczne. Injun 1 został wystrzelony wraz z satelitami Transit 4A i Solrad 3. Injun 1 i Solrad 3 odłączyły się od Transita, ale nie odłączyły się od siebie. Statek zaprojektowano do „ułożenia się” zgodnie z ziemskim polem magnetycznym. Jednak z powodu obecności Solrada, blokującego pole widzenia fotometru, utrzymanie satelity w stałej pozycji względem pola magnetycznego było niemożliwe. Chaotyczny ruch obu połączonych ze sobą satelitów, o okresie kilku minut, monitorowano jednym z magnetometrów.
Ostatnie dane Injun 1 nadesłał 6 marca 1963 roku. Szacuje się, że na orbicie pozostanie przez około 900 lat.
Ładunek thumb|150px|left|Start rakiety Thor Able Star z satelitami Transit 4A, Injun 1 i Solrad 3
Licznik Geigera-Müllera (masa 5 kg; zużycie energii 1 W) Licznik typu Anton 213 używany do detekcji promieniowania rentgenowskiego z zakresu 0,2 - 1,2 nm, elektronów o energiach powyżej 40 keV i protonów o energiach powyżej 500 keV. Detektor był próbkowany co jedną sekundę. Czas akumulacji wynosił 61 sekund.