Sztuka Inków – rozwijała się od XI wieku do połowy XVI wieku. Powstała nad brzegami jeziora Titicaca, objęła swoim zasięgiem płaskowyż boliwijski oraz północne regiony Chile i Argentyny.

thumb|right|Ollantaytambo, niedokończona świątynia słońca zburzona przez Hiszpanów. Wąskie wstawki kamienne pomiędzy blokami miały zabezpieczyć budowlę na wypadek trzęsienia ziemi thumb|right|Ruiny twierdzy Sacsahuamán thumb|right|Ruiny świątyni wody - Tambomachay w pobliżu Cuzco thumb|right|Tarasy w pobliżu Pisac thumb|right|Machu Picchu

Inkowie byli doskonałymi organizatorami. Mimo że nie znali koła i wozów, szacuje się, że wybudowali sieć dróg liczącą ok. 40 tysięcy km, wybrukowanych wielokątnymi kamieniami. Drogi ułatwiały komunikację, łączność i zarządzanie rozległym imperium. Najważniejszą arterią komunikacyjną była droga zwana Wielką Drogą Królewską. Zbudowana została wzdłuż pasma Andów, równolegle do trasy prowadzącej wzdłuż wybrzeża Oceanu Spokojnego. Obie drogi połączone były ze sobą licznymi odcinkami, biegnącymi najczęściej wzdłuż brzegów rzek i górskich żlebów. Przy drogach pobudowane były składy żywności i tzw. tambos, czyli gospody zapewniające nocleg. W nich zmieniały się sztafety inkaskiej poczty.