zasłynął rozbiciem w kwietniu 1920 roku komunistycznego strajku pracowników kolei i aresztowaniem 36 robotników. W czerwcu został zdemobilizowany. Wydarzenie ze strajkiem zmieniło jego życie, bowiem postanowił zostać politykiem. Jesienią przeniósł się do Smedereva i rozpoczął praktykę adwokacką. Wstąpił do skrajnie prawicowej Partii Radykalnej, w której został przywódcą organizacji młodzieżowej. We wrześniu 1921 roku ukończył w Belgradzie studia prawnicze. W 1929 roku poparł zadeklarowanie dyktatury przez króla Aleksandra I. Jako stronnik Karadordjeviciów uzyskał u niego audiencję. W lutym 1931 roku jako zadeklarowany monarchista został mianowany przez króla ministrem sprawiedliwości w rządzie Petara Živkovicia. Przygotował wówczas nowelę konstytucji przewidującą zmiany w przypadku głosowania w wyborach parlamentarnych i przedstawił ją królowi. Wyborcy mieliby wybierać w wolnym i tajnym głosowaniu kandydatów zgłaszanych przez pozarządowe organizacje. Jednakże Aleksander I odrzucił propozycję i D. Ljotić zrezygnował z funkcji ministra, powracając do zawieszonej praktyki adwokackiej. Kontynuował działalność polityczną, a 6 stycznia 1935 roku został przywódcą nowo powstałego faszystowskiego ugrupowania politycznego pod nazwą Jugosłowiański Ruch Narodowy ZBOR. Założył także gazety „Otadzbina”, „Zbor” i „Budjenje”.