furosemid czy inhibitory pompy protonowej.
Leczenie polega na doustnej suplementacji preparatów magnezu, w ciężkich przypadkach dożylnym podawaniu siarczanu magnezu, wyrównywaniu niedoboru płynów i współtowarzyszących zaburzeń elektrolitowych.
Hipomagnezemia jest jednym z częstszych zaburzeń elektrolitowych diagnozowanych u pacjentów szpitalnych.
Epidemiologia Nie ma badań poświęconych rozpowszechnieniu hipomagnezemii w populacji ogólnej. Na niedobór magnezu cierpi różny odsetek pacjentów ze specyficznymi chorobami, np. u chorych z przewlekłą niewydolnością serca – 17,4%, u pacjentów z upośledzeniem przepływu powietrza w drogach oddechowych – 27,8%, u alkoholików – 31,6%, u pacjentów z zaawansowaną chorobą nowotworową – 45,6%, u pacjentów z cukrzycą typu 2 – 49,3%, u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej – 64%. Hipomagnezemia jest najczęstszym zaburzeniem elektrolitowym diagnozowanym u pacjentów przyjmowanych na oddział intensywnej terapii.
Przewlekła łagodna hipomagnezemia jest częstsza u osób z nadciśnieniem tętniczym i chorobą niedokrwienną serca.