thumb|Przykład kodu w języku HTML Jeszcze w 1991 zdawało się, że zastosowanie SGML-a nie wykroczy poza aplikacje komercyjne oraz dziedzinę przechowywania danych. Uważano, że narzędzia WYSIWYG, które zapisywały dokumenty w zamkniętych formatach binarnych, oferowały funkcjonalność wystarczającą do wszystkich innych zastosowań związanych z przetwarzaniem tekstu.
Sytuacja uległa zmianie, gdy Tim Berners-Lee, poznawszy SGML dzięki Andersowi Berglundowi oraz reszcie swoich współpracowników z CERN, opracował na jego podstawie język HTML. Przypomina on inne języki znaczników oparte na SGML-u, jednak pierwsza, uproszona wersja nie posiadała własnego DTD.
XML
thumb|Język znaczników oparty na XML-u Kolejny szeroko rozpowszechniony język znaczników to XML, opracowany wewnątrz W3C przez komitet pod przewodnictwem Jona Bosaka. Głównym celem XML było uproszczenie zasad SGML w kontekście jednego wybranego problemu - dokumentów sieciowych. XML podobnie jak SGML jest metajęzykiem i pozwala użytkownikom na tworzenie własnych układów znaczników.