Stanisław Bełza (ur. 3 listopada 1849 w Warszawie, zm. 24 sierpnia 1929 tamże) – adwokat, pisarz, podróżnik i działacz kulturalny na Śląsku.
Życiorys Syn Józefa Bełzy (ur. 1805 Masłowice k. Wielunia - zm. 1888), chemika oraz Augusty Bogumiły Teofili Ostrowskiej (ur. 1829 Dąbrowa k. Wielunia). Mąż Jadwigi z Kobylańskich. Ojciec Witolda Bełzy, bydgoskiego bibliotekarza i działacza literacko-oświatowego oraz kulturalnego. Brat Władysława Bełzy.
W 1921 założył Towarzystwo Narodowo-Kulturalnej Pracy dla Górnego Śląska oraz Biblioteki im. Melanii Parczewskiej w ówczesnej Królewskiej Hucie (dziś Chorzów). Odbywał liczne podróże po świecie, między innymi do Egiptu, która to wyprawa stanowiła podstawę późniejszej relacji pt. W ojczyźnie faraonów.
2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski „za zasługi, położone około przyłączenia Górnego Śląska do Rzeczypospolitej Polskiej”.
Honorowy obywatel Królewskiej Huty.
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (Kwatera 179, Rząd 1, Miejsce 11/12).
Dzieła wybrane