W Polsce po wojnie najpowszechniej korzystano z książeczek wydawanych przez „Powszechną Kasę Oszczędności” (pomimo zmiany nazwy zachowano przedwojenny skrót PKO) – obecnie „Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski”, w skrócie PKO BP – zwanych krótko „książeczkami PKO”. Wpłat i wypłat z książeczek PKO można było, tak jak przed wojną, dokonywać bezpłatnie w ekspozyturach bankowych oraz na każdej poczcie w Polsce.
Oprócz „zwykłych” książeczek oszczędnościowych (tzw. obiegowych), które były w przybliżeniu odpowiednikami obecnych rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych, oferowane były także inne książeczki oszczędnościowe, np. tzw. książeczki systematycznego oszczędzania (dawniej nazywane książeczkami premiowych wkładów oszczędnościowych, oferujące wyższe oprocentowanie w zamian za dotrzymanie terminu lokaty) albo np. książeczki mieszkaniowe (do rachunków, na których zgromadzone środki przeznaczone być miały na zakup mieszkania) albo wreszcie – książeczki samochodowe (na zakup samochodu). Te dwie ostatnie odmiany książeczek oszczędnościowych były de facto sposobem na zmniejszenie parcia pieniądza na rynek rozregulowany tzw. socjalistyczną gospodarką, obfitującą w niedobory podaży (m.in.