Jednocześnie takie miejsca nie powinny się znajdować w rejonach, których uszkodzenie mogłoby zaburzać funkcje wektora. być łatwo wykrywalny w komórkach gospodarzach oraz nie zakłócać ich funkcji utrzymywać się w niezmienionej postaci niezależnie od podziałów komórki zawierać markery, dzięki którym można wyselekcjonować komórki, do których wniknął zawierać sekwencje odpowiadające za inicjację replikacji (ori), odpowiednie dla danego gospodarza.
Niegdyś zadaniem wektora było również zapewnienie możliwości wprowadzenia obcego DNA do komórki biorcy oraz gwarancja, że będzie się w nich replikował autonomicznie lub wbuduje się do genomu gospodarza i będzie się powielał wraz z nim. Obecnie wektory, nazywane konstruktami, niekoniecznie muszą same potrafić wtargnąć do komórki (można stosować zabiegi typu mikroiniekcja) lub wbudować się do genomu (integracja może zajść spontanicznie przez mechanizmy rekombinacji genetycznej).