Szyfr z kluczem jednorazowym () – szyfr zaproponowany w 1917 roku przez Gilberta Vernama, którego, przy poprawnym wykorzystaniu, nie można złamać. Szyfr z kluczem jednorazowym jest dużym zbiorem o niepowtarzalnych i przypadkowych sekwencjach znaków. W pierwotnej postaci była to jednorazowa taśma perforowana do dalekopisu. Nadawca używa każdej litery z tego zbioru do zaszyfrowania jednego znaku tekstu jawnego. Szyfrowanie to dodanie modulo 26 jednego znaku tekstu jawnego i znaku jednorazowego klucza.
Metoda Vernama zapewniała prawie doskonałe zabezpieczenie treści przekazu, ale wymagała użycia dalekopisu lub maszyny szyfrującej. Trzej kryptolodzy pracujący dla niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych – Werner Kuntze, Rudolf Schauffler i Erich Langlotz – przekształcili metodę Vernama do postaci praktyczniejszych w użyciu tzw. jednorazowych bloczków szyfrowych. Były to łączone w 50-stronicowe bloki tablice, z których każda zawierała po 48 pięciocyfrowych grup. Cyfry we wszystkich grupach na jednej stronie były zapisane w sposób zupełnie przypadkowy, bez powtórzenia żadnej z grup. Podobnie żadna strona nie była duplikatem innej.