Właścicielem hal było miasto, wydzierżawiając stragany i sklepy indywidualnym przedsiębiorcom. Wydzielono w nich 515 stanowisk handlowych. W halach sprzedawano produkty spożywcze oraz przedmioty związane z gospodarstwem domowym. Stragany rozmieszczano według rodzajów sprzedawanych produktów.
Przed wybuchem II wojny światowej w 1939 w halach działało ok. 900 punktów sprzedaży detalicznej. Do zniszczenia w 1944 były największym w Warszawie obiektem handlowym. Obok znajdowały się także dwa inne skupiska handlu detalicznego: Gościnny Dwór oraz Bazar Janasza. Handlowano także na ulicach sąsiadujących z placem Mirowskim i placem Żelaznej Bramy. Cały ten obszar był żartobliwie nazywany „brzuchem Warszawy”.
W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 do jednej z hal ewakuowano Szpital św. Ducha. W 1940 roku hale znalazły się przy granicy nowo utworzonego getta. W maju 1941 działało w nich 1641 stoisk, więcej niż przed wojną. Budynki silnie ucierpiały podczas powstania warszawskiego. 1 sierpnia 1944 doszło do walk o wschodnią halę, w której znajdowały się niemieckie warsztaty samochodowe. 5 i 6 sierpnia, podczas ataku wojsk niemieckich w kierunku placu Piłsudskiego i towarzyszących mu bombardowań lotniczych, obydwie hale zostały spalone. Zostały zdobyte po ciężkich walkach 6 sierpnia po południu przez oddziały Oskara Dirlewangera.