Ten dwojaki, intelektualno-seksualny charakter sympozjonu ukazuje w sposób wyidealizowany Platon w dialogu „Uczta”. Utwór jest fikcyjny, choć występują w nim postaci prawdziwe: Sokrates, Arystofanes, Alkibiades i inni wielcy Ateńczycy V wieku p.n.e., którzy spotykają się, by pić wino i dyskutować o naturze miłości i seksu. Zjawisko sympozjonu nie ograniczało się więc jedynie do wspólnych posiłków, ale miało wymiar znacznie szerszy: religijny, społeczny, polityczny i kulturowy. Sceny uczt były też częstym tematem przedstawień greckiego malarstwa wazowego.
Sceny w malarstwie wazowym
Uwagi
Bibliografia
Oktawiusz Jurewicz, Lidia Winniczuk: Starożytni Grecy i Rzymianie w życiu prywatnym i państwowym. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 135-136; 149 Kazimierz Kumaniecki: Historia kultury starożytnej Grecji i Rzymu. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1965, s. 157 Maria Jaczynowska, Danuta Musiał, Marek Stępień: Historia starożytna. Wyd. 6. Warszawa: Trio, 2007, s. 254, Marek Węcowski: Sympozjon, czyli wspólne picie. Początki greckiej biesiady arystokratycznej. Warszawa: Sub Lupa, 2011 Jerzy Danielewicz: Biesiadne inicjacje. Rozważania o greckim sympozjonie. W: Misteria, inicjacje. Materiały z lat 1999-2000 (pod red. D. Kusińskiego)
Kategoria:Starożytna Grecja Kategoria:Rozrywki Kategoria:Posiłki