Formalnie w kadrze narodowej zadebiutował więc 2 września 1923 w spotkaniu z Rumunią we Lwowie (1:1).
W 1924 wziął udział w Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu, grając w przegranym 0:5 meczu z Węgrami. Po igrzyskach osiągnął najwyższą formę sportową, stając się symbolem mistrzowskiej Pogoni Lwów. 8 sierpnia 1926 zdobył 4 gole w zwycięskim meczu z Finlandią (7:1) w Poznaniu (do 1959 było to najwyższe zwycięstwo Polaków w spotkaniach międzynarodowych). Łącznie, w 11 meczach reprezentacyjnych strzelił 8 bramek. Uważany za piłkarza przebojowego, walecznego, doskonale wyszkolonego technicznie i o ogromnych umiejętnościach strzeleckich, co zjednało mu szerokie grono entuzjastów w całym kraju.
W 1937 roku był członkiem sądu honorowego klubu LKS Pogoń Lwów. W 1957 roku w Warszawie wystąpił w meczu piłkarskim byłych zawodników Pogoni Lwów z Polonią Warszawa, rozegranym z okazji jubileuszu 50-lecia kariery sportowej Wacława KucharaRyszard Wryk, Sport olimpijski w Polsce 1919-1939: biogramy olimpijczyków, Wydawn. Poznańskie 2006, str. 34.