Hieron I Starszy (, ur. ?, zm. 467 p.n.e. w mieście Katana, obecnie Katania na Sycylii) – tyran Geli na Sycylii w latach 485–467 p.n.e. i Syrakuz w latach 478–467 p.n.e. Był synem Dejnomenesa oraz bratem Gelona i Trazybula.
Władca Objął władzę w Syrakuzach po śmierci Gelona, który wcześniej uczynił go tyranem Geli. Po objęciu rządów w całym państwie Hieron kontynuował ekspansywną politykę zmarłego brata. W związku z tym utrzymywał liczną armię najemników, którym nadawał obywatelstwo Syrakuz.
Hieron rozciągnął swoją władzę zarówno na Sycylii, jak i poza jej granicami. Podporządkował sobie niezależne dotąd miasta w południowej Italii, m.in. Locri (obronił Lokryjczyków przed najazdem Anaksilaosa, tyrana sąsiedniego Rhegion, i poślubił jego córkę, chociaż nie były tajemnicą jego skłonności homoseksualne). W 474 p.n.e., udzielając pomocy mieszkańcom Kyme, pokonał Etrusków w morskiej bitwy pod Kyme (Cumae), w wyniku czego zlikwidował etruskie rządy w Kampanii oraz umocnił pozycję Syrakuz w południowej Italii. Część zdobytych w tej bitwie łupów złożył w świątyni Zeusa w Olimpii.
Za jego rządów Syrakuzy podbiły takie, dotąd niezależne, miasta-państwa jak Naksos czy Katanę.