Władze wprowadzały w Ludowo-Demokratycznej Republice Jemenu elementy ustroju komunistycznego: centralne planowanie, szeroko zakrojoną nacjonalizację i kolektywizację, rozwój spółdzielczości. W 1978 roku utworzona została rządząca Jemeńska Partia Socjalistyczna. W zamian za zgodę na utrzymywanie radzieckiej bazy morskiej w Adenie rząd otrzymywał znaczącą pomoc ze strony Związku Radzieckiego. Mimo pewnych osiągnięć, takich jak ograniczenie analfabetyzmu i wprowadzenie bardziej egalitarnej struktury dochodów, projekty komunistyczne nie zyskały szerokiej akceptacji społecznej. W 1980 prezydentem został Ali Nasir Muhammad, który złagodził nieco system i rozpoczął zbliżenie z pozostałymi krajami arabskimi. Polityka ta doprowadziła do konfliktu w partii rządzącej, krótkiej wojnie domowej i przewrotu 13 stycznia 1986, w wyniku którego władzę objął Hajdar Abu Bakr al-Attas. Początkowo prowadził on dotychczasową politykę, jednak wobec oznak rozpadania się bloku wschodniego w Europie, od 1988 nastąpiło stopniowe łagodzenie systemu.