W 1948 roku imam Jahja został zamordowany. Rządy przejął jego syn Ahmad, który sprawował władzę do swojej śmierci w 1962 roku. W okresie jego panowania państwo pozostawało niemal całkowicie odizolowane od świata, a rozwój gospodarczy i techniczny był bardzo ograniczony. W ostatnich latach rządów Ahmada narastał sprzeciw wobec polityki izolacji, zwłaszcza wśród wykształconych elit miejskich, oficerów armii i środowisk kupieckich.
Jemeńska Republika Arabska Po śmierci Ahmada władzę przejął jego syn Muhammad al-Badr, który jednak w krótkim czasie został obalony przez generała Abdullaha as-Sallala. Nowy przywódca 27 września 1962 proklamował powstanie Jemeńskiej Republiki Arabskiej, kiedy reprezentujący ideologię panarabizmu jemeńscy republikanie przeprowadzili inspirowany przez Egipt zamach stanu i obalili monarchię.
Spowodowało to wybuch kilkuletniej wojny domowej, pomiędzy stroną republikańską a sponsorowanymi przez Arabię Saudyjską rojalistami, która trwała do 1970 roku, doprowadziła do głębokiej destabilizacji kraju. Al-Badr uzyskał wsparcie Arabii Saudyjskiej i Wielkiej Brytanii, podczas gdy siły republikańskie wspierały Syria i Egipt. Sytuację załagodziło dopiero wycofanie się wojsk egipskich w 1967, co doprowadziło do uznania państwa przez Arabię Saudyjską w 1970.