Podczas bitwy koło wysp Santa Cruz, 26 października 1942 roku, bombowce nurkujące jego grupy lotniczej ciężko uszkodziły japoński lotniskowiec „Shōkaku” oraz krążownik ciężki „Chikuma”. Sam „Hornet” odniósł jednak poważne uszkodzenia w wyniku ataków lotniczych, co doprowadziło do jego opuszczenia po nieudanej próbie uratowania jednostki. Opuszczony okręt został zatopiony następnego dnia przez japońskie niszczyciele.

Wielkość grupy lotniczej Hornet Air Group zmieniała się w czasie służby – od 60 do 96 samolotów, które tworzyły dwie eskadry bombowców nurkujących oraz eskadrę torpedową i eskadrę myśliwską. Podstawę uzbrojenia artyleryjskiego okrętu stanowiło osiem dział uniwersalnych 127 mm L/38 Mark 12, które wsparte były artylerią przeciwlotniczą średniego i krótkiego zasięgu, w postaci dział 1.1" L/75 oraz karabinów Browning M2 12,7 mm, od 1942 roku zastępowanymi skuteczniejszymi działkami Oerlikon 20 mm, a od czerwca tego roku także działami Boforsa 40 mm.

Siódmy okręt US Navy noszący nazwę „Hornet”, doczekał się nadanych przez załogę przydomków: Horny Maru i Old Stinger.