Alexandru Marghiloman (ur. 4 lipca 1854 w Buzău, zm. 10 maja 1925 tamże) – rumuński konserwatywny polityk. Przez krótki czas (marzec – listopad 1918) był premierem Rumunii. Odegrał znaczącą rolę w czasie I wojny światowej.
Wczesne lata Syn Iancu Marghilomana. Uczył się na Państwowej Uczelni Św. Sawy w Bukareszcie, a później studiował prawo w Paryżu. Został wybrany do parlamentu w 1884, a do rządu trafił w 1888 roku.
Jako członek Partii Konserwatywnej, wspierał współpracę Rumunii z Niemcami i Austro-Węgrami w ramach Trójprzymierza, a u progu I wojny światowej opowiedział się za neutralnością państwa. Rumunia pozostała neutralna do 1916, kiedy to przyłączyła się do Ententy. Był to powód, dla którego Marghiloman odmówił wejścia do liberalnego rządu Iona Brătianu.
Po rozpoczęciu okupacji Bukaresztu przez Niemców Marghiloman pozostał w mieście, jako przewodniczący rumuńskiego Czerwonego Krzyża. Pełnił tam także rolę pośrednika pomiędzy okupantami a ludnością miejscową. Odmówił zrealizowania niemieckich pomysłów i utworzenia administracji równoległej dla królewskiej (Ferdynanda I, którego rząd przeniósł się do Jass).