W czasie II wojny światowej mieszkał w Bukowcu pod Legionowem. Był zaangażowany w tajne nauczanie w Akademii Nauk Politycznych. Po utworzeniu Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej w lipcu 1945, został doradcą naukowym ministra administracji publicznej Władysława Kiernika do spraw podziału terytorialnego państwa, delimitacji granic i problemów geograficznych.
15 marca 1949 został profesorem tytularnym Uniwersytetu Warszawskiego, po II wojnie światowej pierwszym prezesem Polskiego Towarzystwa Geograficznego.
24 stycznia 1946 został przewodniczącym (tę funkcję pełnił do śmierci w 1950) Komisji Ustalania Nazw Miejscowości, która zajmowała się przywracaniem nazw polskich i spolszczaniem nazw niemieckich na Ziemiach Odzyskanych.
Był dwukrotnie żonaty, drugi związek małżeński zawarł w 1921 roku w kościele ewangelicko-reformowanym w Warszawie z Marią Stefanią z Balickich Batycką, zmarł bezpotomnie. Przeszedł na kalwinizm. Pochowany został na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kwatera F-2-11).
Celem uhonorowania Srokowskiego (jeszcze za jego życia), w listopadzie 1946 roku zmieniono nazwę wsi w północno-wschodniej Polsce z Dryfort na Srokowo.