zagęszczaniu towarzyszą trwałe zmiany sieci szklistej, natomiast płynięcie ścinające powoduje przemieszczenie materiału bez mechanizmu dyslokacyjnego charakterystycznego dla kryształów.
Umocnienie i zmiany mikrostruktury metali mały|Próbka stopu aluminium po próbie rozciągania, z widoczną strykcją i przełomem ciągliwym.
W miarę postępu odkształcenia plastycznego w metalu wzrasta liczba dyslokacji. Dyslokacje oddziałują ze sobą, przecinają się i tworzą układy utrudniające ich dalszy ruch. W rezultacie do kontynuowania odkształcenia potrzebne jest coraz większe naprężenie. Zjawisko to określa się jako umocnienie odkształceniowe lub umocnienie przez zgniot.
Umocnieniu metali towarzyszy wzrost granicy plastyczności, wytrzymałości na rozciąganie i twardości, przy jednoczesnym zmniejszeniu zdolności do dalszego odkształcenia plastycznego. W metalach polikrystalicznych duże odkształcenia powodują również zmianę kształtu i orientacji ziaren. Może powstać tekstura prowadząca do anizotropii właściwości mechanicznych, a nierównomierne odkształcenie może pozostawiać w materiale naprężenia własne.