28 maja 1992 w Monaco miała miejsce pierwsza prezentacja, a w 1994 pojazd trafił do pierwszych, cywilnych odbiorców.
Silnik thumb|left|250px|Wyłożona złotą folią klapa komory silnika McLarena F1 Typ silnika: S70/2 – 468 kW / 636 KM (normalna wersja dopuszczona do ruchu ulicznego) S70/3 – 500/507 kW / 680/689 KM (normalna wersja dopuszczona do ruchu ulicznego – wersja LM) / moc ze zdjętymi ogranicznikami poboru powietrza do kolektora ssącego. Ostatecznie w modelu LM zdławiono moc do 668 KM.
Początkowo planowano użycie silnika V12 produkcji Hondy. Ostatecznie do tego nie doszło, ponieważ Gordon Murray miał bardzo specyficzne wymagania, których japoński producent się nie podjął. Założenia przyjęte przez ojca McLarena F1 obejmowały między innymi masę na poziomie 250 kg, blok o długości 600 mm i wysoki moment obrotowy przy niskich prędkościach obrotowych silnika. Z pomocą przyszła tutaj firma BMW. Ich jednostka V12 o pojemności 5 litrów i mocy 300 KM służyła ówcześnie w dużej limuzynie E32 750i/iL. Montowano ją również w pojazdach serii E31 850i. Zakładano, że wersja sportowa będzie nosić oznaczenie M8, tak jak inne modele „M” (M3, M5). Jednak projektu nie wdrożono w życie. Według BMW powodem były zbyt duże koszty produkcji jak na ten segment aut, efektem czego pomysł spalił na panewce.