thumb|Jerzy Andrzejewski (pierwszy z lewej) odbierający Nagrodę Młodych PAL w 1939. Obok Kazimierz Wierzyński, Kornel Makuszyński i Wacław Sieroszewski thumb|upright|Jerzy Andrzejewski podpisujący swoje książki, lata 50. Jerzy Andrzejewski (ur. 19 sierpnia 1909 w Warszawie, zm. 19 kwietnia 1983 tamże) – polski prozaik, publicysta, felietonista, scenarzysta, działacz opozycji demokratycznej w PRL, poseł na Sejm PRL I kadencji, współzałożyciel Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”.
Życiorys Ukończył gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie (obecnie XVIII Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Zamoyskiego), gdzie zdawał maturę. W 1927 rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, ale porzucił je w 1931Anna Synoradzka-Demadre Jerzy Andrzejewski. Przyczynek do biografii prywatnej, wyd. Krytyki Politycznej, Warszawa 2016, s. 17. Według różnych źródeł debiutował w 1927 roku na łamach dziennika „ABC” opowiadaniem Wobec czyjegoś życia (później Kłamstwa) () lub w 1932 (). W 1936 ogłosił tom opowiadań Drogi nieuniknione w Bibliotece „Prosto z mostu”, a rozgłos przyniosła mu powieść Ład serca z 1938. Był wówczas uważany za przedstawiciela literatury nurtu chrześcijańskiego.