Skromne piramidokształtne rogi brwiowe obecne u podrostków zanikały u dorosłych, a na ich miejsce pojawiały się wgłębienia. Jak u większości ceratopsów, w kryzie styrakozaura znajdowały się duże otwory. Przednia część jego szczęk tworzyła bezzębny dziób.
Masywne ciało styrakozaura czyniło go podobnym do nosorożca. Miał silne ramiona, których mógł używać w walkach międzyosobniczych. Za to jego ogon był względnie krótki. Każdy palec wieńczyło kopytko, z zewnątrz zrogowaciałe.
Zaproponowano różne modele ułożenia kończyn dla styrakozaura i ceratopsów w ogóle. Jeden z nich umieszczał kończyny przednie pod tułowiem. Według innego były one rozcapierzone na boki. Najnowsze prace stanowiące, że zwierzę przybierało pozycję pośrednią przypominającą kucanie, wydają się najbardziej przekonujące. Paleontolodzy Gregory Paul i Per Christiansen z Muzeum Zoologicznego Uniwersytetu Kopenhaskiego w Danii zaproponowali, że duże ceratopsy, jak styrakozaur, miały zdolność do biegu szybszego niż słoń. Tezę tę oparli na badaniach śladów, które nie wskazują na rozcapierzenie kończyn.
Klasyfikacja