Jednakże Catherine Forster nie doszukała się żadnych dowodów na to, by solidne mięśnie zakotwiczały się na kryzie.
Długo uważano, że ceratopsy wykorzystywały swe rogi i kryzy do obrony przed wielkimi drapieżnikami. Choć na czaszkach dinozaurów rogatych odnaleziono wgłębienia i inne zmiany przypisywane kontuzjom odniesionym w walce, badania z 2006 nie wykryły jednak, by dźgnięcie rogiem powodowało takowe zmiany (nie stwierdzono na przykład śladów infekcji czy gojenia). Za przyczyny uchodzić mogły raczej niepatologiczna resorpcja kości i nieznane ich choroby.
Duża kryza styrakozaura i pokrewnych mu rodzajów zwiększała także powierzchnię ciała, co mogło stanowić pomoc w termoregulacji, jak uszy w przypadku dzisiejszych słoniowatych. Podobnie tłumaczy się powstanie płyt na grzbiecie stegozaurów. Jednak funkcja ta jako jedyna nie wywołałaby takiej różnorodności dziwacznych form, jakie spotykano u rodziny ceratopsów. Wskazuje to, że główne zadanie kryz polegało na czym innym: zwracaniu uwagi.