Rok później zajął II miejsce w Buenos Aires oraz (po wybuchu wojny domowej w Jugosławii) zamieszkał w Holandii (nie zmieniając jednak obywatelstwa). W roku 1994 po raz drugi zwyciężył w Wijk aan Zee, w 1996 roku podzielił I m. w Reykjavíku (wspólnie z Simenem Agdesteinem i Jonathanem Tisdallem), natomiast w roku 1997 zdobył w Rotterdamie mistrzostwo Holandii, pokonując w barażu Jana Timmana. Po roku zdobył brązowy medal w mistrzostwach tego kraju, a dwa lata później – ponownie złoty. W latach 2002 i 2003 dwukrotnie zwyciężał w Selfoss (za każdym razem wraz z Ivanem Sokolovem). W roku 2004 osiągnął największy sukces w dotychczasowej karierze – wraz z Wasilijem Iwanczukiem triumfował w mistrzostwach Europy rozegranych w Antalyi. W dodatkowym barażu o tytuł mistrza Europy musiał jednak uznać wyższość Iwanczuka i ostatecznie wywalczył srebrny medal. W 2007 zdobył w Sarajewie tytuł indywidualnego mistrza Bośni i Hercegowiny. W 2009 r. podzielił I m.