Herb województwa kaliskiego – herb ziemski, pierwotny herb Wielkopolski właściwej (województwa kaliskiego i poznańskiego), element herbu Korony Królestwa Polskiego w latach 1386–1501, herb województwa kaliskiego (1314–1793), województwa kaliskiego w Królestwie Kongresowym (1816–1837), guberni kaliskiej (1837–1844), element herbu guberni warszawskiej (1844–1869), a także herb Kaliskiego i wschodniej Wielkopolski.
Blazonowanie Herb przedstawiał w polu szachowanym srebrno-czerwonym głowę bawołu (tura lub żubra) czarną, w koronie złotej pomiędzy rogami i ze złotym kolcem w nozdrzachDługosz J., Insignia seu Clenodia Regis et Regni Poloniae..., opr. Celichowski S., Poznań 1885, gdzie wyrażenie „bawołu” odnosi się do osobnika płci męskiej tura lub żubra..
Mobilia: bawół – symbol szlachetności, mocy, opieki nad słabszym; korona – symbol mocy, siły, udostojnienia, nagrody za wyjątkowe męstwo (nadawany przez monarchę).
Opisy w źródłach historycznych
Historia
W Królestwie Kongresowym Historyczny herb ziemi kaliskiej został w XIX wieku włączony wraz ze zmodyfikowanymi herbami ziemi wieluńskiej oraz województwa sieradzkiego w herb nowego województwa kaliskiego.