Corocznie delegaci miast zbierali się wokół świątyni bogini Voltumny, koło miasta Volsinii, gdzie składano ofiary, odbywano igrzyska, wybierano głównego kapłana i, na wypadek wojny, dowódcę wojsk związkowych zwanego zilath mechl rasnal (według Rzymian był to praetor Etruriae).
Ludność Etrurii składała się z rodów panujących i z prostego ludu – ze służby (obejmującej też atletów, muzykantów i tancerzy), rzemieślników, górników, a także rolników, których Dionizjos z Halikarnasu (9, 5, 4) przyrównuje do tesalskich penestów, co wskazywałoby na to, iż byli oni robotnikami rolnymi, przywiązanymi do ziemi i zobowiązanymi do pomocniczej służby wojennejGéza Alföldy Historia społeczna starożytnego Rzymu Poznań, Kantor Wydawniczy SAWW 1991, s.22.
W skład rodzin wchodzili również lautni, wyraz ten Rzymianie tłumaczyli jako liberti (wyzwoleńcy). Wyższą pozycję społeczną niż lautni mieli etera, których położenie w pewnym stopniu oddają takie słowa łacińskie, jak hospes (gość), cliens (klient) i peregrinus (cudzoziemiec). Opiekę nad etera roztaczał urzędnik zwany zilath eterau (jego rzymskim odpowiednikiem był w pewnym stopniu praetor peregrinus).