W grudniu 1919 został wzięty do niewoli w Odessie przez Armię Ochotniczą Denikina. Uciekł z niewoli i uzupełniając 3 Dywizję, dowodził nią w wojnie polsko-bolszewickiej aż do odwrotu za Zbrucz w listopadzie 1920.
Internowany przez władze polskie. W obozie internowania awansowany przez dowództwo Armii URL do stopnia generała-chorążego, wykonywał obowiązki generalnego inspektora armii URL, w 1924 wyjechał z obozu w Kaliszu do Francji, gdzie zajął się pracą społeczną i kombatancką. Pracował jako górnik. Był przewodniczącym Towarzystwa Żołnierzy URL na Emigracji, od 1953 Europejskiej Federacji Ukraińskich Organizacji Wojskowych i wiceprezydentem Rządu URL na Emigracji w latach 1954–1961.
Upamiętnienie Jego imię nosił pułk konny Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej.
Przypisy
Bibliografia Удовиченко Олександр w: Dovidnyk z istorii Ukrainy, opr. Ihor Pidkova, Roman Shust, Kost Bondarenko; Lwów 1999, Wyd. Lvivskyi derzhavnyi universytet im. Ivana Franka i Vydavnyctvo Heneza,
Kategoria:Generałowie Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (Ukraińska Republika Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Symona Petlury Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1975 Kategoria:Internowani w Kaliszu Kategoria:Odznaczeni Bronią Złotą Kategoria:Ludzie urodzeni w Charkowie Kategoria:Absolwenci Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego