Komisja Likwidacyjna do spraw Królestwa Polskiego (ros. Ликвидационная комиссия по делам Царства Польского) – instytucja publiczna ustanowiona dekretem z dnia 15 marca 1917, działała od 28 marca do grudnia 1917 roku przy Rządzie Tymczasowym Rosji, a następnie do sierpnia 1920 w ramach władz RFSRR. Powołano ją w celu likwidacji pozostałości administracji Królestwa Polskiego, znajdujących się na nieokupowanych przez państwa centralne terenach Rosji. Miała ona przygotować materiały do rozrachunków gospodarczych między Polską i Rosją, opiekować się mieniem polskim w Rosji i ustalić zasady stosunków między rządem a Kościołem katolickim. W praktyce zgromadziła materiały przygotowawcze do projektów ustaw oraz uzyskała zniesienie ograniczeń wobec katolików i poprawę położenia jeńców Polaków w Rosji. W jej skład wchodzili polscy posłowie do Dumy, a przewodniczył jej Aleksander Lednicki. W składzie Komisji znaleźli się też przedstawiciele ministerstw i różnych organizacji polskich: Rady Zjazdów Polskich Organizacji Pomocy Ofiarom Wojny, Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny, Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego w Rosji i innych instytucji. W Komisji doszło do napięć politycznych, w wyniku których 3 października 1917 wystąpili z niej działacze narodowo-demokratyczni, m.in.