W celu zwiększenia trwałości, sporządza się syropy o dużej zawartości cukru (powyżej 64%) lub dodaje cukru inwertowanego, czyli mieszaniny glukozy i fruktozy, które poza tym, że zwiększają ciśnienie osmotyczne leku, zapobiegają krystalizacji cukru. Można również dodawać konserwantów, takich jak: kwas benzoesowy lub benzoesan sodu w stężeniach 0,1 lub 0,2%, mieszanina estrów metylowego i propylowego kwasu p-hydroksybenzoesowego (nipaginy), kwas sorbowy lub jego sól potasową w stężeniu 0,1–0,15%, mieszanina pirosiarczanu sodu i etanolu. Aktywność przeciwdrobnoustrojową wykazują również olejki eteryczne lub ich składniki, np. tymol. Stosuje się też alkohol etylowy w stężeniach 15–20%. W syropach, do których dodano etanol, zawartość cukru należy zmniejszyć, ze względu na mniejszą rozpuszczalność cukru w mieszaninie etanolu i wody.
Innym niekorzystnym zjawiskiem zachodzącym w syropach jest krystalizowanie rozpuszczonego cukru przy zmianach temperatury, np. w czasie przechowywania.