Od 10 kwietnia 1917 był Naczelnym Dowódcą Polskiej Siły Zbrojnej (tytuł formalny: „Naczelny Dowódca Wojsk Polskich”). 18 października 1918 uznał zwierzchność Rady Regencyjnej nad Wojskiem Polskim, a 24 października złożył na jej ręce urząd naczelnego dowódcy. 12 listopada tegoż roku w przebraniu opuścił Warszawę, w której trwało rozbrajanie jego zrewolucjonizowanych żołnierzy, i powrócił do Niemiec. Tam stał się obiektem ataków konserwatystów i nacjonalistów, którzy zarzucali mu zbytnią pobłażliwość względem Polaków.
Został pochowany na cmentarzu Inwalidów w Berlinie.
Odznaczenia Odznaczenia gen. von Beselera to między innymi: Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego z liśćmi dębu i koroną Pour le Mérite z liśćmi dębu Order Królewski Korony I klasy Krzyż Żelazny II klasy Krzyż Wielki Orderu Bertholda I (Badenia) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Wojskowej (Bawaria) Kawaler II klasy Orderu Henryka Lwa (Brunszwik) Krzyż Wielki Orderu Alberta ze złotą gwiazdą (Saksonia) Krzyż Wielki Orderu Fryderyka (Wirtembergia) Złote Promienie z Rozetą Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Komandor Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Włochy) Kawaler Orderu Korony Żelaznej II klasy (Austro-Węgry) Krzyż Wielki Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry_ Order Lwa i Słońca II klasy (Persja) Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Miecza (Szwecja)