Zabudowania klasztorne Pierwotnie zabudowa była drewniana, w czasie najazdu litewskiego w 1339 spłonęła. Odbudowano zapewne w formie drewnianej, dopiero w 1538 biskup i kapituła płocka zezwolili na korzystanie z kościelnej cegielni do chwili wykończenia nowego klasztoru. W związku z rozbudową klasztoru Zygmunt I Stary przekazał benedyktynom plac, który w 1538 zabudowywano murowanymi obiektami. Był to teren zamku królewskiego, który władca opuścił w związku z obsunięciem się w 1532 skarpy wiślanej i zniszczeniem części murów oraz pomieszczeń zamkowych. W świetle lustracji z 1616 kościół i klasztor były murowane, lecz ostatecznie prace zakończono w 1632.