Pawieł Fiodorowicz Sadyrin (ros. Павел Фёдорович Садырин, ur. 18 września 1942 w Permie, zm. 1 grudnia 2001 w Moskwie) – rosyjski piłkarz występujący na pozycji pomocnika, oraz trener piłkarski. Przez dziesięć lat był zawodnikiem Zenitu Leningrad. Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę szkoleniową. Największe sukcesy odniósł w drugiej połowie lat 80.; w 1984 doprowadził Zenit do pierwszego tytułu mistrza Związku Radzieckiego, a rok później zdobył z nim Puchar tego kraju. W 1991 powtórzył te osiągnięcia z CSKA Moskwa. Po rozpadzie ZSRR został pierwszym po wojnie selekcjonerem reprezentacji Rosji, z którą awansował do Mundialu 1994, ale po słabym występie na mistrzostwach, spowodowanym m.in. odsunięciem od zespołu dotychczasowych liderów, podał się do dymisji. Później pracował ponownie w Zenicie i CSKA, ale nie potrafił nawiązać z nimi do osiągnięć z lat 80.

Kariera piłkarska Był wychowankiem Zwiezdy Perm, klubu z rodzinnej miejscowości. W 1965 przeniósł się do Zenitu Leningrad, który wówczas krążył między pierwszą a drugą ligą. W jego barwach rozegrał łącznie 333 mecze i strzelił 37 goli.

Zakończył karierę w 1975, w wieku 33 lat.