Zastosowanie w działaniach bojowych baterii koczujących (wędrownych) nasiliło się podczas II wojny światowej, na skutek użycia przez walczące strony dział samobieżnych. Działa samobieżne poruszały się wzdłuż linii frontu i prowadziły ogień z pozycji zakrytych, zmieniając co 8-10 minut swe stanowisko ogniowe. Armia Czerwona i Wojsko Polskie walczące na froncie wschodnim do tych celów najczęściej używały lekkich i średnich dział samobieżnych typu SU-76 i SU-85.
Koncepcja funkcjonowania baterii wędrownych została ukształtowana w latach 60. XX wieku, w odpowiedzi na ówczesne możliwości taktyczno-techniczne środków rozpoznania artyleryjskiego (np. radary artyleryjskie, systemy akustyczne).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Taktyka artylerii Kategoria:Baterie