Ludwik I Bawarski (ur. 23 grudnia 1174 w Kelheim, zm. 15 września 1231) – książę Bawarii w latach 1183–1231 oraz książę Palatynatu w latach 1214–1231 z dynastii Wittelsbachów.
Urodził się 23 grudnia 1174 w Kelheim jako syn Ottona I Bawarskiego, pierwszego księcia Bawarii z tego rodu, który dostał ją w 1180 roku w nadaniu od cesarza Henryka VI Hohenstaufa. Mimo to tradycyjnie był sprzymierzeńcem walczącego ze Staufami rodu Welfów. W 1212 roku, kiedy po koronę niemiecką dzierżoną przez antykróla Ottona IV Welfa ruszył z Włoch późniejszy cesarz Fryderyk II Hohenstauf, Ludwik I zagrodził mu drogę na przełęczach alpejskich. Kiedy trzy lata później Otton IV przegrał bitwę pod Bouvines, jego pozycja w Rzeszy osłabła. Ludwik I przeszedł na stronę Staufa, w zamian za co otrzymał od niego Palatynat Reński (gdzie właśnie bezpotomnie umarł palatyn z rodu Welfów Henryk VI). Wówczas Ludwik I stał się jednym z najpotężniejszych książąt Rzeszy.