Pierwsze pisemne wzmianki o istnieniu wietnamskich państw na południe od rzeki Jangcy pochodzą jednak dopiero z ok. 500 r. p.n.e. Systematyczne zapisy pojawiają się po roku 111 p.n.e., po całkowitym podporządkowaniu państwa Âu Lạc chińskiej dynastii HanOld World Civilizations, s. 88..
W roku 221 p.n.e. podzielone dotychczas Chiny zjednoczył pod swym berłem pierwszy w dziejach cesarz, Qin Shi Huang z dynastii Qin. Wkrótce potem jego ekspansja została skierowana również na południe. Mimo zaciętego oporu Wietnamczycy stracili część terenów, na których utworzono nowe prowincje Chin.
Po śmierci cesarza, korzystając z zamieszania, zarządzający południowymi prowincjami generał Zhao Tuo (wiet.: Triệu Đà) w 207 p.n.e. ogłosił się władcą niepodległego państwa Nanyue (wiet.: Nam Việt), obejmującego tereny południowych Chin, a z czasem również północnego Wietnamu. Jego następcy nie potrafili utrzymać władzy. Korzystając z destabilizacji politycznej państwa, w 111 r. p.n.e. Nam Việt zajęły wojska chińskiej dynastii Han, tworząc nową prowincję (wiet.: Giao Chỉ).