Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1915 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1915 otrzymał najwyższe pochwalne uznanie za waleczność. Od lutego 1918 należał do Polskiej Organizacji Wojskowej.
7 lipca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1915, zaliczony do I Rezerwy armii z jednoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny i przydzielony do 12 Pułku PiechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 77 z 16 lipca 1919 roku, poz. 2492, 2517.. Podczas wojny polsko-bolszewickiej pełnił funkcje m.in. dowódcy batalionu zapasowego w Żywcu, szefa sztabu Grupy generała Aleksandrowicza i generała Krajowskiego, zastępcy szefa sztabu i szefa Oddziału Operacyjnego Sztabu 4 Dywizji Piechoty oraz szefa sztabu 18 Dywizji Piechoty (26 września 1920 – 30 czerwca 1921). thumb|240px|left|Delegacja 27 DP na audiencji u prezydenta RP Ignacego Mościckiego – gen. Drapella 3. z prawej;