Podczas II wojny chińsko-japońskiej oraz II wojny światowej wojska japońskie charakteryzowała wyjątkowa brutalność i fanatyzm. Na terytoriach okupowanych Japońska Cesarska Armia dopuszczała się masowych mordów, gwałtów i grabieży, a przynajmniej jeden przypadek (masakra nankińska) jest uznawany za ludobójstwo. Japonia nie uznawała żadnych międzynarodowych zobowiązań dotyczących humanitarnego traktowania ludności cywilnej i jeńców wojennych. Po wojnie wielu japońskich wojskowych (w tym premier Hideki Tōjō) zostało postawionych przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym dla Dalekiego Wschodu pod zarzutem dopuszczenia się zbrodni wojennych. Sama Japońska Cesarska Armia została rozwiązana wraz z kapitulacją Japonii we wrześniu 1945 roku. W jej miejsce w 1954 roku powstały Japońskie Siły Samoobrony (Jieitai).
Ideologia Japoński nacjonalizm kreował taką wizję Japonii, zgodnie z którą bogate państwo powinno być potęgą militarną. Wierzono, że Japonia jest krajem objętym boską opatrznością i opieką shintoistycznych bóstw kami. Służbę wojskową utożsamiano ze służbą cesarzowi, uważanego za potomka bogów.