Senyk był podejrzany przez współtowarzyszy o zdradę, ale trybunał OUN tego nie potwierdził. Po śmierci Jewhena Konowalca z pomocą Jarosława Baranowskiego Senyk skupił w swoim ręku całe kierownictwo OUN, aktywnie wpływając na politykę Andrija Melnyka. W 1940 grupa głównych działaczy OUN zaczęła domagać się odsunięcia Senyka i Baranowskiego od władzy, co przyczyniło się do rozłamu w OUN.
Na początku 1941 Senyk został wyznaczony dowódcą głównej „grupy pochodnej” OUN-M, która miała dostać się do Kijowa i ogłosić powstanie państwa ukraińskiego. Zginął w Żytomierzu, zastrzelony przez banderowską Służbę Bezpeky, i tam został pochowany.
Używał pseudonimów: Hrybiwśkyj oraz Kancłer.
Przypisy
Bibliografia Biogram Senyk-Hrybiwśkij Omelian w: Ryszard Torzecki - Kwestia ukraińska w Polsce w latach 1923-1929, Kraków 1989, Wydawnictwo Literackie, Сеник Омелян w: Dovidnyk z istorii Ukrainy, opr. Ihor Pidkova, Roman Shust, Kost Bondarenko; Lviv 1999, Wyd. Lvivskyi derzhavnyi universytet im. Ivana Franka i Vydavnyctvo Heneza,
Senyk Kategoria:Członkowie Ukraińskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Ofiary zamachów ukraińskich nacjonalistów Kategoria:Ukraińscy redaktorzy naczelni Kategoria:Ofiary zabójstw w Związku Radzieckim Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1941