Większość gatunków jest stosunkowo osiadłych, ale niektóre dokonują corocznych migracji na odległości setek kilometrów.
Piewiki namierzają partnerów dzięki wydawanym przez nich sygnałom dźwiękowym, a kopulują zwykle w pozycji o kształcie litery V. U kilku gatunków znana jest partenogeneza. Samica składa jaja w grupach lub pojedynczo, w lub na roślinach żywicielskich, rzadziej w glebie, ściółce lub na powierzchni kamieni. Larwy niektórych gatunków rozwijają się w glebie czy też chronią we własnych wydzielinach. Ich rozwój trwa od kilku tygodni do 17 lat. Dorosłe niektórych gatunków wykazują troskę rodzicielską o potomstwo.
Piewiki stanowią pokarm licznych zwierząt owadożernych. Padają także ofiarami pasożytów i parazytoidów takich jak: motyle z rodziny Epipyropidae, muchówki z rodziny Pipunculidae, błonkoskrzydłe z rodzin Dryinidae, złotolitkowatych, Embolemidae i grzebaczowatych oraz wachlarzoskrzydłe i nicienie. Na jajach piewików pasożytują błonkówki kruszynkowate i rzęsikowate.
Dorosłe piewiki, z wyjątkiem rodziny piewikowatych, potrafią dobrze skakać, a wiele dobrze latać, w związku z czym ucieczka jest ich strategią obronną przed drapieżnikami. Inne strategie obejmują m.in.