Produktywność wzrasta lokalnie w rejonach mieszania wód, ujść rzecznych oraz przybrzeżnego wynoszenia głębszych mas wodnych.
Otwarcie Kanału Sueskiego w 1869 roku umożliwiło przemieszczanie się organizmów z Morza Czerwonego do wschodniej części Morza Śródziemnego. Zjawisko to określa się jako migrację lessepsjańską. W wodach Morza Lewantyńskiego zadomowiły się liczne gatunki ryb, mięczaków, skorupiaków i innych organizmów pochodzących z Morza Czerwonego i Oceanu Indyjskiego. Część z nich rozprzestrzeniła się następnie na Morze Egejskie oraz do środkowej i zachodniej części Morza Śródziemnego.
Gospodarka Na wybrzeżach Morza Lewantyńskiego znajdują się porty o znaczeniu regionalnym i międzynarodowym, m.in. Aleksandria, Port Said, Hajfa, Aszdod, Bejrut, Latakia, Mersin i Limassol. Przez południowo-wschodnią część akwenu przebiega szlak żeglugowy prowadzący do Kanału Sueskiego, łączącego Morze Śródziemne z Morzem Czerwonym i Oceanem Indyjskim.
Przypisy
Kategoria:Części Morza Śródziemnego Kategoria:Geografia Cypru Kategoria:Geografia Egiptu Kategoria:Geografia Grecji Kategoria:Geografia Izraela Kategoria:Geografia Libanu Kategoria:Geografia Palestyny Kategoria:Geografia Syrii Kategoria:Geografia Turcji