Spiskowy obraz świata potęgowany był przez istnienie strefy osiedlenia i tym samym masowy napływ tak zwanych Litwaków.
Od 1914 roku – początku I wojny światowej – Niemcy wspierali ruchy odśrodkowe i opozycyjne w Rosji. Nasyłali szpiegów i usiłowali wykorzystywać mniejszości, Litwinom obiecywali niepodległość, Żydom – „Judeopolonię”. Nazwano to „akcją rewolucjonizacji i insurekcjonizacji” i było prowadzone przez niemiecki wywiad wojskowy za zgodą cesarza Wilhelma II. Realizacją zajmował się Wydział III b niemieckiego Sztabu Generalnego. Celem tej operacji było wewnętrzne rozbicie i osłabienie Imperium RosyjskiegoMożna tu dostrzeć pewne podobieństwo do ruchu prometejskiego..
W okresie dwudziestolecia międzywojennego obawy przed istnieniem spisku planującego przejąć Polskę przez Żydów nie słabły – Żydzi dalej byli postrzegani jako element obcy i wróg wewnętrzny, zagrażający polskości. Oskarżenia o tworzenie Judeopolski doprowadziły między innymi do zamachu na pierwszego prezydenta – Gabriela Narutowicza, o czym wspominał zamachowiec Eligiusz Niewiadomski w swoim liście otwartym do Polaków. Do końca istnienia II RP antysemickie media kontynuowały propagowanie tej teorii spiskowej: