Jan Kamiński (ur. 1 stycznia 1922 w Jarosławiu, zm. 3 stycznia 2016 w Warszawie) – polski spółdzielca i polityk, poseł na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji, minister bez teki i minister (1976–1980).
Życiorys Syn Władysława i Anieli. W czasie II wojny światowej służył w Wojsku Polskim (1944–1945). W 1948 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Ukończył Wyższą Szkołę Gospodarstwa Wiejskiego w Łodzi. Był działaczem spółdzielczym. W latach 1948–1951 pracował w Centrali Rolniczej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”. Od 1951 do 1956 był zastępcą dyrektora i następnie dyrektorem Centralnego Zarządu Polskich Zakładów Zbożowych, a następnie, do 1957, dyrektorem departamentu w Ministerstwie Skupu. W latach 1957–1965 pełnił funkcję naczelnego dyrektora Centralnego Zarządu Przemysłu Młynarskiego i następnie Centrali Przemysłu Zbożowo-Młynarskiego PZZ. Od 1965 do 1969 był wiceprezesem „Samopomocy Chłopskiej”. W latach 1969–1971 był związany z resortem przemysłu spożywczego i skupu, a od 1971 do 1988 był prezesem „Samopomocy Chłopskiej”. Od stycznia do marca 1976 pełnił urząd podsekretarza stanu w Ministerstwie Handlu Wewnętrznego i Usług. W okresie od 27 marca 1976 do 8 października 1980 był ministrem bez teki w rządach Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha oraz Edwarda Babiucha i Józefa Pińkowskiego.