były to kolejno Pistolet do wynajęcia (1942), Szklany klucz (1942), Duffy's Tavern (1945) i Błękitna Dalia (1946). W 1943 na ekrany kin wszedł kolejny hit z jej udziałem So Proudly We Hail z Claudette Colbert. W 1944 zagrała w filmie The Hour Before Down, który nie został dobrze oceniony przez publiczność i krytyków. W 1946 Veronica zagrała w The Blue Dahlia, film okazał się hitem, ostatnim w jej karierze. Potem wytwórnia obsadzała ją w mało interesujących produkcjach. W końcu została zwolniona.
W 1949 roku wystąpiła w filmie Sluttery's Hurricane wytwórni Twentieth Century, ale film nie zebrał dobrych recenzji. Po tym nie pojawiała się na dużym ekranie, aż do roku 1952, kiedy zagrała w filmie Stronghold, który sama określała jako beznadziejny. W latach 1952–1966 Veronica przeniosła się z planu filmowego na deski teatru. Jej role nie zostały jednak docenione. W tamtym okresie Lake miała poważne problemy z alkoholem. Wkrótce powróciła na plan filmowy, ale jej role nie były wysoko oceniane. Ostatni raz stanęła przed kamerą w 1970. Zagrała wtedy w filmie Flesh Feast. Zmarła na zapalenie wątroby oraz towarzyszącą jej ostrą niewydolność nerek (komplikacje związane z chorobą alkoholową) w wieku 50 lat.