Tutaj uchodzi przewód żółciowy wspólny i przewód trzustkowy. Przez nią wpadają do światła dwunastnicy enzymy trawienne wraz z żółcią. Od 2 do 3 cm powyżej brodawki większej dwunastnicy często występuje brodawka mniejsza dwunastnicy przeznaczona tylko dla przewodu trzustkowego dodatkowego. Śluzówka części zstępującej dwunastnicy wytwarza gęsto rozmieszczone fałdy okrężne, a światło tej części jest znacznie węższe od światła opuszki dwunastnicy. część pozioma (dolna) (łac. pars horizontalis), o długości ok. 6 cm. Tutaj światło jest węższe względem części zstępującej dwunastnicy, ale wzrasta wysokość i gęstość fałdów okrężnych. część wstępująca (łac. pars ascendens), o długości ok. 6 cm, jest odcinkiem dwunastnicy o najwęższym świetle i o najgęściej rozmieszczonych fałdach okrężnych.

Dwunastnica posiada również trzy zakręty: górny – pomiędzy żołądkiem a częścią zstępującą. dolny – pomiędzy częścią zstępującą a poziomą. dwunastniczo-czczy – na granicy z jelitem czczym, dochodzi do niego mięsień wieszadłowy dwunastnicy, zwane również więzadłem TreitzaAdam Bochenek, Michał Reicher, Anatomia człowieka tom II, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010, , str. 221 (łac. musculus suspensorius duodeni).