W odwodnieniach punktowych odbiór wód następuje w najniższym miejscu danej zlewni, natomiast odwodnienia liniowe odbierają wodę na całej swojej długości.
Norma PN-EN 1433 definiuje kanał odwadniający jako liniową konstrukcję złożoną z prefabrykowanych elementów, umożliwiającą zbieranie oraz odprowadzanie wody powierzchniowej wzdłuż jej całej długości do miejsca zrzutu. Zgodnie z klasyfikacją normową wyróżnia się kanały odwadniające typu „M”, które w warunkach eksploatacji wymagają wykonania na budowie dodatkowego podparcia betonowego przenoszącego obciążenia pionowe i poziome.
Ostateczną klasę obciążenia całego ciągu odwodnienia liniowego determinuje element o najniższej wytrzymałości spośród korpusu koryta, rusztu oraz wykonanej zabudowy betonowej.
Ewolucja technologiczna Prekursorem odwodnienia liniowego były otwarte kanały, stosowane do zbierania i odprowadzania wód opadowych z przyległych terenów. Wraz z rozwojem urbanizacji i technologii budowlanych kanały otwarte zostały wyparte przez odwodnienia z betonu wyrabianego bezpośrednio na placu budowy, przykrywane stalowymi kratami.