W ciągu kolejnych dwunastu miesięcy umowy podpisały Nowa Zelandia, Wielka Brytania, Belgia z Luksemburgiem, Francja, Włochy, Holandia oraz Norwegia, a liczba stypendystów wzrosła do 823 po stronie amerykańskiej i 967 po stronie pozostałych krajów. W 1952 r. już 28 krajów uczestniczyło w wymianie, a liczba stypendystów przekroczyła 2000 rocznie.
Ostateczny kształt Programu określony został Ustawą o Wzajemnej Wymianie Naukowej i Kulturalnej z 1961 r., znanej także jako Fulbright-Hays Act. Skonsolidowała ona wszystkie poprzednie ustawy, uzupełniając je o nowe zapisy umożliwiające m.in. współfinansowanie Programu przez rządy innych krajów, a także powołujące niezależną instytucję nadzorującą działalność Programu na całym świecie tzw. J. William Fulbright Foreign Scholarship Board.
Polska była pierwszym krajem Europy Środkowo-Wschodniej, który dołączył do programu Fulbrighta. Początek działalności Programu w Polsce datuje się na rok 1959. Więcej o historii Programu w Polsce w artykule Komisja Fulbrighta.