thumb|300px|granice pasa konwencji turystycznej w 1935 Konwencja turystyczna – umowa międzynarodowa, najczęściej dwustronna, upraszczająca zasady ruchu transgranicznego w obrębie rejonu turystycznie atrakcyjnego, odwiedzanego przez obywateli stron umowy. Polska pierwszą tego rodzaju konwencję zawarła z Czechosłowacją w 1925, była to Konwencja Turystyczna pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeskosłowacką, podpisana dnia 30 maja 1925 r. w Pradze, opublikowana w Dz. U. nr 57 poz. 333. Weszła ona w życie 12 czerwca 1926, obejmując polskie, czeskie i słowackie tereny przygraniczne w rejonie Śląska, Tatr i Beskidu Wschodniego.
Po II wojnie światowej i zmianach granic przedwojenna konwencja przestała obowiązywać. Przez lata pięćdziesiąte, w okresie stalinizmu, wszystkie kraje bloku wschodniego, izolowały swoje terytoria, nie zezwalając swym obywatelom na przekraczanie granic bez spełnienia licznie piętrzonych warunków, przez co "mały ruch turystyczny" praktycznie zamarł.