Rezultatem była wyjątkowo wysoka śmiertelność z głodu i chorób (głównie tyfusu i raka wodnego).

Bunt w obozie cygańskim 16 maja 1944 r. Niemcy zamierzali zlikwidować Zigeunerlager. Do komór gazowych miało trafić ok. 6,5 tys. Sinti i Romów. W przeddzień akcji jeden z esesmanów wyjawił plany polskiemu więźniowi, zalecając, by Cyganie nie opuszczali baraków. Polski więzień przekazał tę informację do obozu. Kiedy następnego wieczoru przed Zigeunerlager podjechały samochody z uzbrojonymi Niemcami, a kilku z nich próbowało wypędzić z baraku więźniów, Cyganie uzbrojeni w łomy, łopaty, noże i kamienie stawili opór i nie wyszli. Esesmani, w obawie przed stratami, postanowi odwołać akcję. Wśród więźniów znajdowali się bowiem także Cyganie, którzy służyli w niemieckim wojsku, więc załoga obozu obawiała się rozprzestrzenienia buntu na inne jego części.

Po tym wydarzeniu Niemcy przenieśli ok. dwustu młodych i zdrowych więźniów cygańskich do innych obozów, a ok. 1,5 tys. przeniesiono do KL Auschwitz I. Większość z nich została później także wywieziona do innych lagrów. Wielu z nich przeżyło wojnę