Polityka wewnętrzna cesarzowej była stosunkowo łagodna, nastawiona na wzrost dobrobytu populacji. Podatki obniżono do 1/15 zbiorów, starców i dzieci wykluczono z kar cielesnych; odwołano dekrety zakazujące posiadania ksiąg i karzące za herezję; wprowadzono też coroczną rotację żołnierzy w garnizonach (wcześniej służyli przez czas nieokreślony). W 191 r. p.n.e. osoby wykazujące się wielką nabożnością synowską zostały zwolnione z szarwarku, by mogły służyć innym przykładem. Dwukrotnie też cesarzowa ogłaszała amnestię powszechną.
Polityka zagraniczna nastawiona była na łagodzenie konfliktów; wzrastającą siłę Xiongnu pod wodzą Maoduna usiłowano neutralizować ofiarowując dary i księżniczkę za żonę. Jednak za regencji Lü Zhi granice państwa Hanów były narażone na ataki – na północy w 181 i 182 r. p.n.e. Xiongnu atakowali Gansu, porywając ludzi w jasyr. Na południu, król Nanyue, Zhao Tuo, ogłosił się w 183 r. p.n.e. cesarzem, stawiając swój status na równi z dworem Han. Dwa lat później najechał też należące do Hanów terytoria królestwa Changsha.