Żołnierz imieniem Zapyros, najemnik Antygona, poznał omdlałego króla Epiru, odciągnął go na bok, a gdy zobaczył, że Pyrrus może odzyskać przytomność, dobił go mieczem.
Przyczyną śmierci Pyrrusa jest fakt, że władcy hellenistyczni często – wzorem Aleksandra Macedońskiego – woleli kierować walką z pierwszej linii, zamiast dowodzić z tyłu, co powodowało zbędne ryzyko (śmierć wodza oznaczała porażkę – nie pozostawał nikt, kto zapłaci najemnym żołnierzom). Pyrrus był największym wodzem hellenistycznym, gruntownie wyszkolonym, świetnym taktykiem. Po jego śmierci Antygon wcielił resztę jego żołnierzy do swojej armii. Pyrrus pisał pamiętniki, ale żaden nie zachował się do dziś. Plutarch napisał jego biografię.
Małżeństwa i potomstwo Pyrrus miał pięć żon: Od ok. 300 p.n.e. pierwszą z nich była Antygona (zm. 297/296 p.n.e.), córka możnowładcy macedońskiego Filipa i Bereniki, przyszłej żony Ptolemeusza I Sotera, króla Egiptu. Miał z nią dwoje dzieci (syna i córkę): Ptolemeusz (ur. ok. 297, zm. 272 p.n.e.), królewicz oraz wódz Epiru; Olimpias II (zm. ok. 234 p.n.e.), przyszła żona brata przyrodniego Aleksandra II. W 295 p.n.e. poślubił drugą żonę Lanassę, córkę króla Syrakuz Agatoklesa. Miał z nią syna: Aleksander II (zm. 255 p.n.e.), przyszły król Epiru. Od ok. 295 p.n.e.